Generator AI Face in Hole do planowania sceny

1. Prześlij portret

Wybierz plik PNG lub JPEG z jedną wyraźnie widoczną twarzą. Portret jest odniesieniem tożsamości, więc zadbaj, by oczy, nos, usta i kontur twarzy były łatwe do rozpoznania. Unikaj zrzutów ekranu paneli porównawczych: narzędzie potrzebuje Twojego własnego portretu, a nie kolażu przedstawiającego kilka osób. Prześlij zdjęcie, do którego edycji masz pozwolenie.

2. Wybierz scenę

Użyj strzałek, aby przeglądać dostępne szablony, z trzema opcjami pokazywanymi razem. Wybierz scenę z pustym otworem na twarz lub prześlij własny szablon wycinanki. Scena dostarcza ciało, strój, rekwizyty i tło. Podobny kąt głowy na obu obrazach daje modelowi wyraźniejszy punkt wyjścia.

3. Przygotuj i generuj

Wybierz Przygotuj twarz i szablon. To przygotowuje oba odniesienia razem i zawiera instrukcje wypełnienia otworu. Dodaj opcjonalne szczegóły, sprawdź dostępny model i wycenę kredytów, a następnie prześlij, gdy będziesz gotowy. Wybór szablonu i przygotowanie odniesień nie powodują przesłania płatnego generowania.

4. Sprawdź wynik

Otwórz sekcję Twoje wyniki i historię po zakończeniu zadania. Sprawdź podobieństwo, skalę twarzy, krawędź otworu i kierunek światła przed pobraniem lub udostępnieniem. Edycja AI może zinterpretować scenę na nowo, więc rozpoznawalna twarz i niezmienione tło to cele do sprawdzenia, a nie gwarancje.

Przydatne odniesienie sceny daje więcej niż kostium. Pokazuje, gdzie stoi osoba, w którą stronę jest zwrócona i jak otaczająca przestrzeń wspiera moment. Wybierz szablon z czytelną pozową sylwetką i wystarczająco widocznym otoczeniem, aby zrozumieć scenę. Zbliżenie portretowe może być przydatne do wyrazu twarzy, a szerszy obraz może pomóc ustalić lokalizację. Zdecyduj, na jakie pytanie kadr musi odpowiedzieć, zanim wypełnisz otwór na twarz. Karuzela pozwala porównać różne kompozycje startowe bez zmiany portretu. Dla wstępnego odniesienia jeden wyraźny obiekt łatwiej ocenić niż kilka postaci, których pozycje i interakcje konkurują o uwagę w tym samym kadrze.

Ciało i gest pochodzą z szablonu, natomiast portret ma na celu poprowadzenie twarzy. Te odniesienia mogą się nie zgadzać, jeśli kąty głowy są bardzo różne. Porównaj je przed przygotowaniem: sprawdź kierunek brody, widoczność ucha i to, ile czoła pojawia się na każdym zdjęciu. Zgodny portret pomaga ocenić tożsamość bez jednoczesnego rozwiązywania problemu dużego niedopasowania pozy. Nie zakładaj, że przekonujące ciało sprawia, że twarz jest dokładna. Sprawdź wynik względem zdjęcia źródłowego, zwłaszcza wokół oczu i obrysu twarzy. Jeśli zależy ci na rozpoznawalnej osobie, te szczegóły mogą mieć większe znaczenie niż dodatkowa atmosfera czy wizualnie imponujące tło.

Opcjonalne wskazówki działają najlepiej, gdy wzmacniają wybraną scenę. Możesz poprosić o miękkie światło na twarzy pasujące do okna albo o naturalne połączenie pod istniejącym nakryciem głowy. Instrukcja wypełniania luki jest już dostarczana przez narzędzie, więc powtarzanie długiego opisu całej postaci może przesłonić zamierzone dopracowanie. Unikaj proszenia o ruch w żądaniu edycji obrazu. Zamiast tego wybierz nieruchomą pozę, która sugeruje zamierzoną akcję. Jeśli kompozycja nie wspiera tej akcji, zastąp szablon. Nowe odniesienie sceny jest jaśniejszym punktem wyjścia niż proszenie modelu o zachowanie układu przy jednoczesnym przebudowywaniu jego najważniejszych elementów.

Po wygenerowaniu zapisz preferowaną nieruchomą klatkę i zanotuj, dlaczego działa: umiejscowienie głowy, kierunek spojrzenia albo równowaga między obiektem a tłem. Porównaj wybrane wyjście z wycięciem, aby sprawdzić, czy ważne rekwizyty się zmieniły. Te notatki pomagają odróżnić zamierzony wybór od przypadkowej zmiany modelu. Ta strona nie zamienia automatycznie edytowanej nieruchomej klatki w ruchomą sekwencję, a późniejsze narzędzie może ją zinterpretować inaczej. Traktuj wynik wypełniania luki na twarzy jako odniesienie, którego mocne i słabe strony rozumiesz. Jeśli ciągłość jest ważna dla następnego projektu, zachowaj oryginalny portret i szablon, aby móc oceniać kolejne obrazy względem tych samych źródeł.